Through the angel’s beam

posted on 01 Apr 2008 13:30 by b-psycho in Story

ความจริงเขาไม่อยากจะกลับมารื้อฟื้นอะไรที่นี่อีกต่อไปแล้ว แต่สองเท้าก็พาเขาออกจากอพาร์ทเมนท์ นั่งรถไฟมาจนถึงที่นี่ เขายืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่งที่ดูคุ้นเคยดีในความทรงจำ พยายามบังคับตัวเองให้หันหลังกลับและทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเหมือนที่เคยทำ

แต่เขาทำไม่ได้

สองเท้าก้าวเข้าไปมือเอื้อมจับลูกบิดประตูสีเงินที่ยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน มันดังก๊อกแก๊กก่อนจะที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปในบ้านแล้วปิดตามหลังอย่างเงียบเชียบ มันคงจะดีถ้าไม่มีใครมาเจอเขาตอนนี้

เพลงแจ๊สดังมาจากห้องนั่งเล่น กลิ่นกาแฟอบอวลไปทั่วทั้งบ้านอย่างที่เขาเคยจำได้ เขาค่อยๆ ขึ้นไปยังชั้นสองอย่างช้าๆ สอดส่ายสายตาเก็บรายละเอียดทั้งหมดที่เขาหลงรักในบ้านนี้ มันยังไม่เปลี่ยนแปลง ยังเหมือนเดิม...
ห้องริมสุดติดระเบียงของเขา ห้องที่มีหน้าต่างมากที่สุดและสว่างไสวมากที่สุด เขายิ้มเมื่อเห็นทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิม อาจจะมีฝุ่นที่มากขึ้นมาหน่อย

ดวงตาสีฟ้าสดใสจับจ้องที่ละอองฝุ่นที่ล่องลอยอย่างบางเบาไปกระทบกับแสงแดดสีขาวอุ่นที่ลอดผ่านมาทางหน้าต่าง ชายหนุ่มยื่นมือเรียวยาวของตนไปเล่นกับแสงนั้น เขาเรียกมันว่า angel’s beam
ถึงแม้เหตุการณ์อันเลวร้ายจะทำให้เขาสูญเสียศรัทธาจนหมดสิ้นแบบไม่มีทางเรียกกลับ แต่ลำแสงที่ลอดผ่านลงมากระทบกับฝุ่นที่ล่องลอยอย่างอ่อนโยนเป็นสิ่งเดียวที่เขาไม่รู้สึกขัดแย้งถึงแม้มันจะเป็น angel's beam ก็ตาม

เขาละสายตาจากมือของตน ขยับกายอย่างเชื่องช้าไปที่ชั้นวางของ มีตั้งแต่หนังสือหลายเล่มที่เขาทิ้งไว้ที่นี่จนถึงรูปถ่ายของเขามากมาย และรูปถ่ายคู่กับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งทำให้เขาสะดุดกึก มือเรียวฉวยหยิบขึ้นมาพินิจมองก่อนรอยยิ้มบางๆ จะเคลือบอยู่บนริมฝีปากสวย

เขากำลังคิดถึงความสุขในช่วงนั้นที่เขาเคยได้พบเพราะนับแต่เขาทิ้งบ้านหลังนี้ไป เขาไม่เคยได้เจอกับอะไรที่ใกล้เคียงกับความสุขอีกเลย รอยยิ้มที่เกิดขึ้นทุกวันเป็นเพียงการทักทายที่ไร้ซึ่งอารมณ์อย่างสิ้นเชิง
เขาใช้ชีวิตในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนที่แข่งขันกันจนไม่มีเวลาเหลียวมองผู้อื่น

มันเป็นเวลานานพอสมควรที่เขาจับจ้องรูปในมือ คิดถึงช่วงเวลาที่เขาไม่เคยลืม ความทรงจำที่ทำให้เขาอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้

ชายหนุ่มวางรูปนั้นกลับที่เดิม ยิ้มให้กับรูปเป็นครั้งสุดท้ายจังหวะที่เขาก้มหน้าหันหลังเพื่อจะออกจากห้องนี้
เขาเงยหน้าสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสวย คนตัวสูงกำลังมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็น มือเรียวยาวของเขาส่งผ่านมาตรงหน้า รอคอยอยู่ที่ angel's beam จนเหมือนกับมือนั้นมีมนต์สะกด ทั้งสองเพียงจ้องตากัน คนตัวเล็กกว่ายื่นมือไปหาอีกฝ่ายแล้วบีบแน่น ก่อนทั้งสองจะสวมกอดกัน

"yo le pierdo"